
Mereka memang dah khatam al Quran. Tetapi kalau disuruh baca, kekadang masih tersekat-sekat juga. Jadi, cuti yang terlalu panjang ini mereka tidak boleh lepas. Sejam pagi. Sejam malam. Mesti mengulang bacaan supaya lebih lancar. Tak boleh tidak. Terutama yang dua orang itu, Nabila Ediba dan Nuha Eiman!
Malam itu, suami saya pergi kenduri. Saya ‘ambil alih’ tugas rutin dia. 4 anak saya mengadap mushaf masing-masing. Membaca surah-surah berbeza. Jadi bunyinya dari jauh, agak bersimpang siur. Riuh.
Sambil melipat kain, pendengaran saya tertumpu ke bacaan Nabila Ediba, yang paling perlahan, kerana dia yang nampaknya agak culas untuk bertadarus! Hati nalurinya sudah teringat-ingat saluran “ANIMAX” kegilaan dia!
“Laqod kanalakum…” Nabila.
“Ehhh…salah tu” Saya, sambil melipat kain.
“Laqod kanalakum…” Nabila.
“Salaaaah!” Saya. Sambil terus melipat kain.
“Laqod kanalakum…” Nabila lagi.
“Tak betul tu. Cuba tengok betul-betul!” Saya lagi. Lipat kain lagi.
“Laqod kanalakum” Masih begitu juga Nabila.
“Eh…huruf ‘kaf’ tu kan kena baca panjang tu! Baca betul-betullah!” ‘Pitching’ suara saya meningkat sedikit!
“Laqodkaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaanalakum fiiiihim…...” Nabila. Yang seorang ni memang tak boleh main kasar sedikit! Cepat saja bertindak balas!
“Nabila melawan ke ni?” Saya. Berhenti lipat kain.
“Mana ada?” Jawapan biasa dia apabila rasa bersalah!
“Kenapa baca panjang-panjang sangat , nak tunjuk marah kat ibu lah tu!!”
“Ibu suruh baca panjang je. Tak cakap berapa harakat. Nabila baca panjangleee!” Muncungnya yang mungil itu, boleh dibuat penyangkut baju!!!!
“Pandai pulak dia bertajwid!” Kata saya dalam hati, lalu mengangkat kain-kain yang dah siap dilipat itu…
Mesej: Nak mengajar….tak boleh sambil lewa buat kerja lain…..
Malam itu, suami saya pergi kenduri. Saya ‘ambil alih’ tugas rutin dia. 4 anak saya mengadap mushaf masing-masing. Membaca surah-surah berbeza. Jadi bunyinya dari jauh, agak bersimpang siur. Riuh.
Sambil melipat kain, pendengaran saya tertumpu ke bacaan Nabila Ediba, yang paling perlahan, kerana dia yang nampaknya agak culas untuk bertadarus! Hati nalurinya sudah teringat-ingat saluran “ANIMAX” kegilaan dia!
“Laqod kanalakum…” Nabila.
“Ehhh…salah tu” Saya, sambil melipat kain.
“Laqod kanalakum…” Nabila.
“Salaaaah!” Saya. Sambil terus melipat kain.
“Laqod kanalakum…” Nabila lagi.
“Tak betul tu. Cuba tengok betul-betul!” Saya lagi. Lipat kain lagi.
“Laqod kanalakum” Masih begitu juga Nabila.
“Eh…huruf ‘kaf’ tu kan kena baca panjang tu! Baca betul-betullah!” ‘Pitching’ suara saya meningkat sedikit!
“Laqodkaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaanalakum fiiiihim…...” Nabila. Yang seorang ni memang tak boleh main kasar sedikit! Cepat saja bertindak balas!
“Nabila melawan ke ni?” Saya. Berhenti lipat kain.
“Mana ada?” Jawapan biasa dia apabila rasa bersalah!
“Kenapa baca panjang-panjang sangat , nak tunjuk marah kat ibu lah tu!!”
“Ibu suruh baca panjang je. Tak cakap berapa harakat. Nabila baca panjangleee!” Muncungnya yang mungil itu, boleh dibuat penyangkut baju!!!!
“Pandai pulak dia bertajwid!” Kata saya dalam hati, lalu mengangkat kain-kain yang dah siap dilipat itu…
Mesej: Nak mengajar….tak boleh sambil lewa buat kerja lain…..